به گزارش خبرنگار بینالملل ایبنا، پزو فیلیپین بار دیگر در محدوده حساس رکورد پایین خود نوسان میکند؛ سطحی که در عمل به «خط قرمز» بازار تبدیل شده است، هرچند بانک مرکزی فیلیپین تأکید دارد از نرخ مشخصی دفاع نمیکند.
بر اساس دادههای معاملاتی منتشرشده در روزهای اخیر، پزو طی نزدیک به سه ماه گذشته عمدتا پیرامون کف تاریخی ۶۱٫۷۵ پزو برای هر دلار حرکت کرده؛ سطحی که نخستینبار در ۳۰ آوریل لمس شد و از آن زمان تاکنون بارها دوباره آزموده شده است. فقط در همین هفته، این نرخ سه بار دیگر نیز تکرار شده است. به بیان دیگر، بازار ارز فیلیپین در حال حاضر نه با یک سقوط آزاد، بلکه با نوعی تثبیت در نزدیکی ضعیفترین سطح تاریخ روبهروست.
چرا پزو زیر فشار مانده است؟
تحلیل دادههای جدید نشان میدهد تضعیف پزو تنها به عوامل داخلی محدود نیست و بیش از هر چیز از ترکیب ریسک ژئوپولیتیکی، افزایش بهای نفت و انتظارات نرخ بهره در آمریکا نیرو میگیرد.
در روز ۲۰ ژوئیه، پزو در برابر دلار تا سطح ۶۱٫۷۱ نیز در معاملات درونروزی افت کرد و در نهایت در ۶۱٫۶۸۶ بسته شد؛ یعنی تنها اندکی پایینتر از رکورد بستهشدن پیشین. این افت نسبت به نرخ ۶۱٫۵۸۷ در روز ۱۷ ژوئیه، برابر با حدود ۹٫۹ سنتاو کاهش بود. همزمان، حجم معاملات دلار نیز بهطور محسوسی افت کرد و از ۱٫۰۸۷ میلیارد دلار به ۶۷۰٫۵ میلیون دلار رسید؛ نشانهای از آنکه بازار در شرایطی با نقدشوندگی پایینتر و احتیاط بیشتر معامله میشود.
عامل بیرونی: تنشهای خاورمیانه و نفت گرانتر
آخرین موج فشار بر پزو با تشدید درگیریهای آمریکا و ایران و نگرانی از اختلال در عبور نفت از تنگه هرمز شدت گرفت. در بازار جهانی، این تنشها باعث شد سرمایهگذاران به سمت داراییهای امن، از جمله دلار آمریکا، حرکت کنند. همزمان قیمت نفت بالا رفت؛ عاملی که برای اقتصادی مانند فیلیپین، بهعنوان واردکننده خالص انرژی، بهویژه زیانبار است.
در همان مقطع، برنت برای لحظاتی تا ۹۱٫۴۲ دلار در هر بشکه صعود کرد و سپس در ۸۷٫۹۶ دلار قرار گرفت؛ بالاترین سطح از ۱۱ ژوئن. نفت وست تگزاس اینترمدیت نیز تا ۸۱٫۹۹ دلار بالا رفت. برای فیلیپین، رشد نفت فقط یک شوک قیمتی نیست؛ بلکه مستقیما تقاضا برای دلار را افزایش میدهد، زیرا واردکنندگان برای پرداخت هزینه سوخت و انرژی به ارز خارجی بیشتری نیاز پیدا میکنند. این امر در نهایت میتواند فشار تورمی داخلی را نیز تشدید کند.
نقش دلار آمریکا و سیاست پولی فدرال رزرو
فشار دیگری که پزو را در موضع دفاعی قرار داده، انتظار بازار از تداوم نرخهای بهره بالاتر در ایالات متحده است. چنین انتظاری معمولا به تقویت دلار میانجامد، زیرا سرمایهگذاران بازده بیشتری را در داراییهای دلاری جستوجو میکنند.
گزارشهای بازار در اواسط ژوئیه نشان میدادند که قراردادهای آتی نرخ بهره فدرال رزرو، احتمال دو نوبت یا بیشتر افزایش نرخ تا نشست دسامبر را حدود ۵۰ درصد قیمتگذاری کرده بودند. این انتظارات، در کنار بحران خاورمیانه، باعث شد دلار همچنان از حمایت چندجانبه برخوردار باشد.
بانک مرکزی فیلیپین چه میگوید؟
بانک مرکزی فیلیپین بارها تأکید کرده که از یک نرخ مشخص دفاع نمیکند و اجازه میدهد بازار ارز تا حد زیادی بر اساس عرضه و تقاضا تعیین شود. با این حال، نوسانهای اخیر نشان میدهد بازار یک سطح روانی و عملیاتی را برای پزو شکل داده است: محدودهی ۶۱٫۷۵ که فعالان بازار آن را بهعنوان مرز حساس زیر نظر دارند.
اگرچه مقامات پولی فیلیپین بهطور رسمی از سیاست دفاع از یک نرخ ارز خاص سخن نمیگویند، اما رفتار بازار نشان میدهد هر بار نزدیک شدن نرخ به این محدوده با واکنش معاملهگران، احتیاط بیشتر و افزایش حساسیت خبری همراه میشود. به همین دلیل، «خط قرمز» پزو بیش از آنکه یک سیاست رسمی باشد، به یک واقعیت رفتاری در بازار تبدیل شده است.
پیامدهای اقتصادی برای فیلیپین
تداوم ضعف پزو میتواند چند پیامد همزمان داشته باشد:
از آنجا که فیلیپین بخشی مهم از نیازهای انرژی و برخی مواد اولیه خود را وارد میکند، هر موج تضعیف ارز ملی میتواند از کانال قیمت سوخت، حملونقل و کالاهای مصرفی به اقتصاد واقعی منتقل شود.
آنچه اکنون در بازار ارز فیلیپین دیده میشود، صرفا یک افت مقطعی نیست، بلکه نشانهای از آسیبپذیری ساختاری پزو در برابر شوکهای بیرونی است. ترکیب همزمان تنشهای ژئوپولیتیکی، رشد قیمت نفت و چشمانداز سیاست پولی انقباضی در آمریکا، پزو را در محدودهای نگه داشته که بازار آن را بهعنوان «کف شکننده» میشناسد.
تا زمانی که این سه عامل تغییر نکنند، بعید است پزو از سایهی رکورد پایین خود فاصله بگیرد. در کوتاهمدت، پرسش اصلی بازار دیگر این نیست که آیا پزو به ۶۱٫۷۵ میرسد یا نه؛ بلکه این است که آیا بانک مرکزی و شرایط جهانی میتوانند اجازه دهند این سطح به عادت جدید بازار تبدیل نشود؟
